In 1993 werden de twee buitenwijken van Maastricht, Itteren en Borgharen, al zwaar getroffen door zware overstromingen. Als in 1995 de Maas dan weer buiten z'n oevers treedt is het de figuurlijke druppel voor de inwoners. Ze hadden net hun huizen weer opgebouwd en nu moesten ze weer opnieuw beginnen. De woede richting de gemeente van Maastricht is enorm. Maar tegelijkertijd ontstaat er ook een grote saamhorigheid onder de getroffen bewoners. Iets waar veel betrokkenen 25 jaar later met een zekere weemoed aan terugdenken.
Door de lage ligging van het land van Maas en Waal tussen de gelijknamige rivieren was de situatie in deze badkuip in 1995 kritiek. Als de Waaldijk - die op sommige plekken in zeer slechte staat verkeerde - het begeven had, zouden duizenden huizen tot zeker vijf meter onder water hebben gestaan en waren de vluchtwegen geblokkeerd geraakt. De autoriteiten besloten dan ook tot een massale evacuatie. Maar dit nam niet iedereen even goed op.
Op 1 februari 1995 brak paniek uit toen het Waterschap vaststelde dat er scheuren optraden in de plaatselijke Waalbandijk. Burgemeester Henk Zomerdijk riep de bewoners op om Ochten direct te verlaten, omdat het dorp bij een dijkdoorbraak geheel verzwolgen zou worden door een vloedgolf. De nationale en internationale media stortten zich massaal op het verhaal van de dreigende dijkdoorbraak. Een reconstructie van de gebeurtenissen door de ogen van de betrokken bestuurders, zoals toenmalig commissaris van de Koningin Jan Terlouw, toenmalig minister van Verkeer en Waterstaat Annemarie Jorritsma en toenmalig burgemeester van Ochten, Henk Zomerdijk.
Begin februari 1995 werd duidelijk dat de dijken in het rivierengebied het zouden houden. Hierop mochten de 250.000 geëvacueerde bewoners weer terugkeren naar hun huis. Voor velen van hen werd toen pas duidelijk hoe groot de impact van de bijna-ramp op hun leven was. Zo kwamen de getroffen veehouders massaal in verzet tegen de, in hun ogen, veel te kleine schadevergoeding. Natuurbeschermers die zich voor de watersnood hadden verzet tegen dijkverzwaring betaalden bij de terugkeer een hoge prijs: ze werden bedreigd. Ook wordt in deze aflevering duidelijk hoezeer het Waterschap in het rivierengebied nog volop bezig is met nieuwe plannen om de dijken opnieuw bestendig te maken tegen nóg hogere waterstanden.